mohikans

Mohikanie

Witajcie! Dziś opowiem Wam trochę o dawnej historii, kulturze oraz zwyczajach Indian z plemienia Mohikanów. Zachęcam do przeczytania i pozostawienia swojej opinii! :)

Mohikanie znad rzeki Hudson, zwani Wilkami…

William Brandon – historyk

Na początek przydałoby się dowiedzieć coś więcej na temat zawiłości tej nazwy w brzmieniu języków białej rasy. Otóż Mohikans lub Mahikans (ang.) niewiele mieli wspólnego z Mohigenami (ang. Mohegans), osiadłymi na wybrzeżu atlantyckim obecnego stanu Connecticut. Mimo pokrewieństwa, plemion tych nie należy ze sobą łączyć, co niestety bardzo często się zdarza, nawet bardzo dobrym znawcom. Przyczyną w tym przypadku jest podobieństwo nazw oraz popularna powieść J. F. Coopera, w której autor przeniósł wodza Unkasa z plemienia Mohigenów do Mohikanów.
Nazwa Mohikanie wywodzi się z algonkińskiego słowa Muhheakunnuk, które określało lokalizację ich siedzib. Holendrzy natomiast nazywali ich Mahikans, Mahikanders, Maikens, itp., które były zbliżone do algonkińskiego słowa “wilk”. Dlatego też Francuzi nazwali ich Loups (Wilkami), a irokescy sąsiedzi z północy – Jąkałami lub Tymi Którzy Posługują Się Dziwną Mową. Mohikanie bowiem używali wschodniego dialektu języka algonkińskiego.

beaver07_03Tereny tego plemienia były bardzo rozległe i obfite w różnego rodzaju zwierzynę. W dolinach rzek skupiało się całe życie. Mohikanie budowali na pobliskich wzgórzach osady, które były otoczone palisadami. Zamieszkiwali oni tzw. “długie domy” kryte korą. W osadzie znajdowało się ich od trzech do nawet szesnastu, a w każdym z nich, skupione przy oddzielnych ogniskach, mieszkały co najmniej trzy rodziny. Tylko domy plemiennej starszyzny (szersze od pozostałych) zdobiły malowidła lub rzeźby. Mohikanie mieszkali w tych wioskach zarówno latem jak i zimą przez około 8-12 lat, dopóki było jeszcze drewno w okolicznych lasach na opał i ziemia mogła wszystkich wykarmić.

Mohikanie byli bardzo pracowitymi ludźmi. Wiosną mężczyźni wyławiali z rzek ławice śledzi i alozy. Kobiety w tym czasie sadziły i siały rośliny. Dzięki stosowaniu przemienności upraw, poletka dawały dość wysokie plony – kukurydzy, fasoli, dyni, słonecznika. Pola były doglądane przez kobiety. Mężczyzna, który pracował w polu, stawał się pośmiewiskiem dla wszystkich. Latem zajmowano się połowem ryb oraz wygrzebywaniem z nadbrzeżnego piasku małży, których nadwyżka była suszona lub wędzona jako zaopatrzenie na zimę. Kobiety zbierały wtedy orzechy, jagody i inne owoce leśne. Po żniwach ukrywano zapasy na zimę w różnych dziurach albo małych jaskiniach wymoszczonych suchą trawą lub korą. Następnie przychodził czas wojennych wypraw, kiedy to młodzi wojownicy mieli okazję się wykazać, a starsi utrwalić wcześniejsze sukcesy. Miało to na celu zdobycie jeńców, łupów, ale także wyrwanie się z monotonii dnia codziennego. Jesienią, po rytualnej ceremonii Poświęcenia Jelenia, wyruszano na wspólne łowy. Aż do połowy zimy polował kto tylko był żyw, by później świętować w wiosce Poświęcenie Niedźwiedzi. Był to dla nich bardzo ważny rytuał, ponieważ wierzyli w jego opiekuńczość, czcili więc jego siłę fizyczną i tajemne moce. Późną zimą mężczyźni znów wyruszali na łowy, tym razem polować na łosie. Posługiwali się łukami, oszczepami oraz różnego rodzaju sidłami. Pozostające w wioskach kobiety i dzieci wykorzystywały czas na wyrób narzędzi, łyżek, glinianych garnków, wyplatanie koszy i mat, szycie odzieży oraz zdobienie jej na różne sposoby, m.in. kolcami jeży. Myśliwi wracali z zapasem mięsa i skór tuż przed wczesnowiosenną odwilżą. Przed kolejnymi zbiorami nieraz doskwierał im głów, dopóki klony nie zaczynały wydzielać syropu, w gniazdach nie pojawiały się młode ptaki, a w rzekach ławice ryb.

W rodzinie panowała dominacja matriarchalna, co można zauważyć np. po tym, że zwyczaj rozpoznawania pokrewieństwa był poprzez linię żeńską, a w razie rozwodu, dzieci pozostawały przy matce. Kobiety dziedziczyły kolejno po sobie uprawne poletka, natomiast tereny łowieckie były wspólne.

Przed dotarciem białych do Ameryki Mohikanie byli pośrednikami w handlu paciorkami do wyrobu wampumów, a z chwilą kolonizacji okolic rzeki Św. Wawrzyńca przez Francuzów – także w rozprowadzaniu ich towarów wśród południowych Algonkinów. W przeciwieństwie do innych plemion, ich bezpośrednie kontakty z białymi rozpoczęły się nagle. Dogodność poruszania się drogą wodną poprzez Hudson spowodowała trafienie handlarzy bezpośrednio w centrum osadnictwa Mohikanów. W związku z tym lokalny wódz z rejonów fortu Orange stał się sachemem plemienia. Białym było to bardzo na rękę, ponieważ o wiele łatwiej było przekupić jednego człowieka, który rządził resztą.
Wzrost znaczenia Mohikanów w stosunkach z innymi plemionami spowodował ukształtowanie się hierarchii urzędów. Stąd też byli: wódz wojenny, rzecznik (określany jako sowa), posłaniec (goniec) oraz wybrani doradcy noszący miano wodzów.
Wampumy w formie pasów lub sznurów służyły jako pieniądze oraz środek przekazywania informacji.

We wczesnym okresie kontaktów z białymi istniały trzy zgrupowania Mohikanów położonych w stosunkowo niedalekich odległościach od siebie. Osady te były samodzielnymi “gminami”, zamieszkiwanymi przez ludzi połączonych ze sobą więzami krwi. Te grupy tworzyły ze sobą plemię w sensie jedności kulturowej i językowej. Ich symbolami klanowymi były: niedźwiedź, wilk i żółw. Każdy z klanów miał swojego wodza. Stanowiska dziedziczono po kądzieli, czyli władzę po zmarłym wodzu przejmował syn jego siostry.

Władza sachemów natomiast dotyczyła kręgu spraw społecznych i religijnych, przy czym ich decyzje mogły być wykonywane dopiero po uzyskaniu aprobaty wszystkich członków plemienia.

Na początku XVIII wieku według szacunku uczonych w dolinie rzeki Hudson zamieszkiwało około 4 tys. Mohikanów, a ich głównym zajęciem w miarę upływu czasu stawał się handel futrami.

Red. Sunka Wakan


Zapraszamy do gry w The West

1 raz komentowano: “MohikanieDodaj swój →

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>