pow-wow

Pow-Wow

W zeszły weekend w Pszczynie (woj. śląskie) odbył się jeden ze zjazdów Pow-Wow. Chcecie wiedzieć co to jest? Dziś opowiem Wam krótką historię powstania tego święta, ale jeżeli Was to naprawdę interesuje-polecam tam kiedyś się wybrać osobiście 😉

 

Pow-Wow [czyt. pałał, pałłał] nie ma swojej określonej historii. Pewna legenda jednak mówi, że zaczęło się to bardzo dawno temu, jeszcze przed przybyciem białych do Ameryki, kiedy czterej młodzi wojownicy wrócili z udanej wyprawy wojennej. Ich taniec miał symbolizować szczęście, pokój, dumę. Nie było to jednak świętowanie odebrania życia przeciwnikowi. Cieszyli się, że mają swoją rodzinę, klan, plemię.
Samo słowo Powwow zostało zangielszczone z języka Algonkińskiego-“pau-wau” lub “pauau”. W rzeczywistości oznaczało to zebranie szamanów lub duchowych przywódców plemienia. Biali, którzy się z tym zetknęli, błędnie wymawiali tę nazwę oraz zaczęli ją nadawać wszystkim innym spotkaniom indiańskim. Czerwonoskórzy natomiast bardzo szybko przyjęli w nawyk nowe określenie.
Pow-Wow jako spotkania, które widujemy dzisiaj zaczęły się mniej więcej na początku XIX wieku. W drugiej połowie tego wieku natomiast zaczęły się odbywać spotkania w rezerwatach, które oczywiście były nielegalne. Biali uważali taniec za jakiś spisek, wystąpienie przeciw nim. Bardzo szybko kolejne plemiona zaczęły angażować się w takie zjazdy i powoli niektóre tańce nie były już zakazywane. Najwięcej zwolenników w tamtym czasie zdobywał taniec o nazwie Grass Dance (Taniec Trawy). Był on tańczony dla samego tańca, nie zaś przesłania duchowego. W tamtych latach, Indianie powoli zaczynali tracić swoje stare tradycje i kulturę. Na początku XX wieku polityka rządu USA dąży do asymilacji Indian. W związku z czym ludzie w rezerwatach zaczynają się spotykać w coraz większych gronach. Nie są to już zjazdy pobliskich plemion, lecz cała mieszanka kulturowa. Wtedy też tworzą się zasady dotyczące poszczególnych tańców na Arenie. Sami Indianie mówią, że nie od zawsze kobiety mogły tańczyć na tych uroczystościach. Początkowo było to dopuszczalne tylko dla mężczyzn (i to nie wszystkich, trzeba było się bardzo starać na co dzień w życiu, żeby być dopuszczonym), kobiety natomiast mogły tańczyć stojąc w miejscu po zewnętrznej ścianie okręgu. Przypominało to raczej płynne falowanie. Do dziś Women’s Traditional Dance opiera się na niewielkim ruchu w przód po kole i na zmianę podnoszeniu i stawianiu kolejnych nóg w rytm bębnów. Kobiety zostały wpuszczone na Arenę dopiero w 50. latach XX wieku.
Pow-Wow odbywają się zgodnie z porami roku. Od zawsze Indianie czcili Święty Krąg Życia i zgodnie z nim odprawiali różne ceremonie, na których śpiewano, jedzono, tańczono, bębniono. Indiańskie bębny były zrobione zawsze z grubej mocnej skóry. Musiała być ona odporna na częste podróże. Do gry używali tylko pałeczek.

Poniżej przedstawiam Wam krótki filmik z ostatniego Pow-Wow, ukazujący wiele różnych tańców tam prezentowanych. Nie jest to oczywiście wszystko, ale o tym innym razem 😉

cdn 😉

Red. Sunka Wakan


Zapraszamy do gry w The West

0 razy komentowano: “Pow-WowDodaj swój →

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>