previous arrowprevious arrow
next arrownext arrow
Shadow
Slider

Dziennik The West

Generał John Pope

John Pope urodził się 16 marca 1822 roku. Był zawodowym oficerem US Army. W czasie wojny został mianowany na generała Unii.

Pope urodził się w Louisville, w stanie Kentucky. Był synem znanego sędziego Nathaniela Pope’a,  zaprzyjaźnionego z ówczesnym młodym prawnikiem, Abrahamem Lincolnem. John, tak jak reszta generałów, ukończył Amerykańską Akademię wojskową. Zakończył ją w 1842 roku ze stopniem podporucznika i został przydzielony do Korpusu Topograficznego.

Służył na Florydzie, a następnie pomagał w kartowaniu północno-wschodniego pogranicza z Kanadą. Walczył pod rozkazami Zahary’ego Taylora w bitwach pod Monterrey i Buena Vista w czasie wojny z Meksykiem, w trakcie której został awansowany na porucznika, a następnie na kapitana. Po wojnie Pope pracował jako geodeta wojskowy w Minnesocie. W roku 1850 dowiódł żeglowności Red River. Służył jako naczelny inżynier Departamentu Nowego Meksyku w latach 1851-1853.

Podczas gdy Abraham Lincoln został wybrany prezydentem Stanów Zjednoczonych, Pope został – jako jeden z czterech oficerów, wyznaczony do eskortowania prezydenta-elekta do Waszyngtonu. John złożył Lincolnowi propozycję zostania u jego boku jako doradca, ale 14 czerwca 1861 roku został mianowany generałem brygadierem formacji ochotniczych i skierowany do Illinois z zadaniem zaciągu ochotników.

Na początku wojny, Pope w mało znaczącym starciu pod Blackwater, wziął 1200 jeńców. Generał Halleck 23 lutego 1862 roku mianował go na dowódcę Armii Missisipi. Na czele 25 000 żołnierzy miał usunąć postawione przez konfederatów zapory w nurcie Missisipi. Zaskoczył konfederatów zagonem na New Madrid, Missouri i zdobył je 14 marca. Następnie przeprowadził kampanię mającą na celu zdobycie wyspy nr. 10, silnie ufortyfikowanego posterunku obsadzonego przez 12 000 żołnierzy z 58 działami. Saperzy Pope’a przekopali kanał, który pozwolił kanonierkom kpt. Andrew H. Foote’a opłynąć wyspę i wysadzić desant na tyłach obrońców, którzy w tej sytuacji kapitulowali 7 kwietnia 1862 roku, a tym samym żegluga na Missisipi została udostępniona flocie unionistów aż po Memphis w stanie Tennessee. Wyjątkowe osiągnięcia Pope’a nad Mississippi spowodowały jego nominację na generała majora datowaną na 21 marca 1862.

John chciał pokazać swoją wyższość nowym żołnierzom pod jego dowództwem, co im się nie spodobało. 14 lipca wydał zadziwiający rozkaz skierowany do armii:

Spróbujmy zrozumieć się nawzajem. Przybyłem do was z zachodu, gdzie zawsze oglądaliśmy plecy naszych nieprzyjaciół; z armii, której głównym zajęciem było szukać nieprzyjaciela i odszukanego pobić; której polityką był atak, nie obrona. W żadnym przypadku nieprzyjaciel nie miał możliwości zepchnąć naszej armii do defensywy. Rozumiem, że zostałem wezwany tutaj, by wprowadzić taki sam system i poprowadzić was na nieprzyjaciela. Moim zamiarem jest uczynić tak i to szybko. Jestem pewien, że jesteście w stanie osiągnąć możliwość stania się wyjątkowym wojskiem i ja chcę wam w tym pomóc. Tymczasem życzę sobie, byście wyrzucili ze swych umysłów pewne zdania, które z przykrością znajduję w waszym języku. Słyszę bez przerwy o „zajęciu mocnej pozycji i bronieniu jej”, o „liniach odwrotu” i o „bazach zaopatrzeniowych”. Odrzućmy je. Najsilniejszą pozycją, jaką żołnierz powinien pragnąć zająć, jest ta, z której najłatwiej jest zaatakować nieprzyjaciela. Zacznijmy studiować możliwe linie odwrotu przeciwników, a nasze własne pozostawmy im samym. Zacznijmy patrzeć przed, nie za siebie. Sukces i sława są w ataku, porażka i hańba w odwrocie. Zacznijmy myśleć w ten sposób, a łatwo przewidzieć, że wasze sztandary wkrótce ozdobione zostaną wieloma zaszczytami, a wasze nazwiska na zawsze zostaną we wdzięcznej pamięci ziomków.

Takim oto sposobem Pope poległ na armię konfederatów i został pozbawiony dowództwa 12 września tego samego roku. Kilka miesięcy spędził na tyłach armii. Miesiące zwycięskiej kampanii na zachodzie opłaciły się jednak; został mianowany 30 stycznia 1865 roku komendantem, a 3 marca za zwycięstwo w walce o wyspę nr. 10, został generałem majorem armii regularnej USA.

W kwietniu 1867 roku Pope został mianowany gubernatorem rekonstruowanego Trzeciego Okręgu Wojskowego i założył swą główną kwaterę w Atlancie w stanie Georgia. Został jednak zdymisjonowany za swoje rządy. John wrócił na zachód i walczył przeciwko Apaczom. Reputacja Pope’a doznała poważnego uszczerbku w roku 1879, kiedy komisja śledcza prowadzona przez gen. mjr. Schofielda uznała, że ten był głównym odpowiedzialnym za straty pod Bull Run.

Niezależnie od tego John Pope utrzymał stopień generała majora i przeszedł na emeryturę w roku 1886. Zmarł w Żołnierskim Domu Opieki w pobliżu miejscowości Sandusky w Ohio. Został pochowany na cmentarzu Bellefontaine w St. Louis w stanie Missouri.


Zapraszamy do gry w The West

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *