logo na desce

Idle No More! Dość Bierności!

Krocząc Drogą Piękna,
łącząc się w Duchu z Pierwszymi Narodami Kanady w obronie ich praw,
w trosce o Matkę Ziemię,
dla Siódmego Pokolenia….

Ruch Idle No More (Dość Bierności) został zapoczątkowany w Kanadzie w grudniu 2012 roku przez cztery tubylcze kobiety-Ninę Wilson, Sylvię McAdam, Jessicę Gordon oraz Sheelah McLean. Zjednoczyła ona wszystkich mieszkańców Kanady w protestach przeciw proponowanemu pakietowi ustaw Bill C-45 przyjętymi przez kanadyjski rząd bez konsultacji z Indianami, wprowadzającemu zmiany w regulacjach dotyczących ochrony środowiska oraz zmniejszającemu prawa kontroli Pierwszym Narodom nad własnymi ziemiami. Również Indianiści ze wszystkich krajów na świecie łączyli się w tym ważnym wydarzeniu z rdzennymi mieszkańcami Kanady m.in. wstrzymując ruch na autostradach, drogach, liniach kolejowych, zamykając granice z krajem klonowego liścia, demonstrując na ulicach, w centrach handlowych, a nawet strajk głodowy. Steven Kakinoosit, jeden z organizatorów demonstracji w Vancouver oświadczył:

„Dziękuję Stephenowi Harperowi. Chcę podziękować mu za zrobienie czegoś, czego nie zrobił żaden inny rząd, żadna inna osoba wcześniej nie zrobiła aż tyle, aby zjednoczyć ludzi. On zjednoczył nas nie tylko z naszymi braćmi i siostrami, tutaj w Kanadzie, ale teraz jesteśmy połączeni z naszymi braćmi i siostrami w pozostałych częściach Ameryki”.

Kiedy po miesiącu od rozpoczęcia tych wydarzeń nic się nie zmieniało, niemalże wszystkie państwa na świecie (w tym także Polska) zebrały się pod budynkami Ambasady Kanady formując solidarnościowe pikiety. Rankiem 7 stycznia 2013 roku pracownicy Ambasady zastali swoje skrzynki mailowe pełne listów protestacyjnych, w których ciągle powtarzały się te trzy słowa-“IDLE NO MORE”. 11 stycznia natomiast pod kanadyjskimi placówkami zebrały się bardziej lub mniej liczne grupy osób, przypominających, że polityka kanadyjskiego rządu jest na bieżąco monitorowana i nie jest obojętna.

Kiedy w końcu premier Harper zgodził się na spotkanie z tubylcami, nie przyniosło ono zamierzonego efektu i wszystko wskazało na to, że na tym się to wszystko nie skończy. Z każdym dniem do ruchu dołączały kolejne osoby przeciwne ustawie Bill C-45. W późniejszym czasie miały jeszcze miejsce inne liczne wystąpienia w różnych miejscach. Idle No More działa do dziś i walczy o przywrócenie praw Pierwszych Narodów obiecywanych im niegdyś w traktatach.

„Jako pierwotni mieszkańcy tej ziemi, musimy walczyć o swoje prawa i swój głos w sprawie zmian. Ziemia na której żyjemy należy do nas. Woda od której jesteśmy zależni należy do nas. Nie możemy dłużej milczeć w sprawach które dotyczą nie tylko nas, ale przyszłych pokoleń.”

Red. Sunka Wakan


Zapraszamy do gry w The West

0 razy komentowano: “Idle No More! Dość Bierności!Dodaj swój →

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *